Een dag in het voorjaar (2020). Ik sta in de kelder van het klooster in een tamelijk smerige en beschadigde, bijna vervallen ruimte van ca drie bij drie, die ooit dienstdeed als isoleercel. Het is historisch erfgoed en daarom willen we als Werkgroep Historie het bestaan van deze ruimtes aan de vergetelheid onttrekken. Ik bedenk dat de ruimte waar ik sta, er vroeger nooit zo treurig uitgezien kan hebben als nu het geval is. Pas als we hem opgeknapt hebben kunnen we ons misschien een beeld vormen van hoe het was om in zo’n klein keldervertrek afgezonderd te zijn. Het klooster van Providentia werd eind 1927 opgeleverd met zes, in die tijd wettelijk verplichte ‘isoleercellen’: drie op de begane grond, vlak naast de toren en drie, precies eronder in de kelder. In de kelder zijn twee van de drie vertrekken in gebruik als opslagruimtes van ‘Werk aan de Winkel’. De voorste van de drie hebben we in de voorbije maanden terug kunnen brengen in wat wij vermoeden, de ‘originele’ staat was. Een flin

“Je kunt me wel een stukje duwen”, riep ze, terwijl ze tegen de koude herfstwind in probeerde om zich in haar rolstoel voort te bewegen. Het was Mientje Scheepens die me had gezien en dankbaar gebruik maakte van mijn hulp. “Nu kan ik wel alleen verder” zei ze, toen ik haar het klooster had binnengereden. Zo’n vertrouwd beeld op de wegen rond het klooster: Mien die een beetje nieuwsgierig om zich heen kijkend en groetend, op weg is naar de dagrecreatie, of naar ‘Werk aan de winkel’, of naar het PMD-gebouw of weer naar haar thuis aan de Pimpelmeesstraat. Bovenstaande zinnen staan in Miens levensverhaal dat ik in 2024 heb geschreven. Op 29 juli jl. stuurde haar broer Gerard mij een e-mail met het bericht dat Mien ernstig ziek was. Een dag later ben ik nog bij haar geweest, in de vertrouwde omgeving van haar thuis. Haar bed stond in de huiskamer zodat de zorgmedewerkers en haar medebewoners zoveel mogelijk bij haar konden zijn. Ik hield haar hand vast en ze wees me op een vaas met mooie bl

Afgelopen donderdagavond 12 juni gaf ik weer een presentatie over de geschiedenis van Providentia. Mensen die het voorbije jaar op Sterksel zijn komen wonen waren daarvoor uitgenodigd, evenals de vrijwilligers van Kempenhaeghe. Ruim veertig mensen bezochten de presentatie in de sfeervolle kapel, waaronder ook burgemeester Teun Heldens en de wethouders Robert Groenewoud en Paul Sterk. Hoewel ik de presentatie al meerdere keren gegeven heb, blijft het lastig om keuzes te maken uit de vele informatie die we hebben. Je kunt in anderhalf uur onmogelijk een volledig overzicht geven van de bijzondere geschiedenis van deze plek. Daarom is het goed dat we nu de beschikking hebben over deze website, waarnaar ik – nu voor het eerst - tijdens de presentatie kon verwijzen. De burgemeester, die af en toe wat foto's van de geprojecteerde dia's maakte, vond na afloop dat hij veel had geleerd en wethouder Sterk zei me (met een lach op zijn gezicht) dat wanneer ik klaar ben met het ontsluiten van de ges

Dat was best een unieke ervaring afgelopen donderdag 15 mei. Voor het eerst sinds ik hier op Kloostervelden presentaties geef (en dat doe ik al ruim drie jaar), heb ik de geschiedenis van Providentia toe mogen lichten aan een groep medewerkers van Kempenhaeghe. Het waren medewerkers van de zorgwoningen aan de Pimpemeesstraat, die een teamdag hadden. Na de lunch bij De Broeders kwam de groep naar de kapel, waar ik ze mocht ontvangen. Met een vrouw of zestien waren ze (inclusief twee mannen). Nu weet ik uit mijn ervaringen als docent dat wanneer je les moet geven na de middagpauze, je meestal een tandje bij moet zetten om de groep erbij te houden, maar Ik hoefde dit keer geen extra inspanningen te doen. Ik had een aandachtig publiek en na afloop bleek hoe weinig ze vooraf eigenlijk wisten van de geschiedenis van deze historische plek. De volgende ochtend kwam ik toevallig een medewerkster tegen die de presentatie had bijgewoond. Ze zei: "We vonden het allemaal erg interessant gisteren en

Een bijzonder moment, voor het eerst een blog op deze website. (Kennelijk mag je 'het' blog schrijven, maar ook 'de' blog.) Ik ben aan hét blog begonnen omdat ik daarin wat meer achtergronden kan vertellen over alles wat direct of indirect met de historie van Kloostervelden te maken heeft. Zo begin ik dit eerste blog met een korte terugblik op de dag van de 'Bevrijdende Verhalen' die we afgelopen zondag 11 mei voor de twee keer hebben gehouden. Net als in oktober vorig jaar kwamen er zo'n 100 mensen op af. En ze waren onder de indruk! Van de nog nooit eerder vertelde oorlogsverhalen van Providentia, van de verhalenvertellers, de figuranten, de gekozen locaties en de organisatie van het geheel. We zagen blikken van verwondering en momenten van verstilling. Uit de reacties die ze na afloop op papier hadden achtergelaten, bleek hoe groot hun waardering en dankbaarheid waren voor hetgeen ze hadden beleefd. Zo'n dag kun je alleen realiseren met een bevlogen team en dat hebben we. Dank julli